เสียงประกาศผ่านเครื่องขยายเสียงประจำหมู่บ้าน แจ้งข่าวให้พี่น้องชาวนา รับทราบถึงโครงการรับจำนำข้าวเปลือก โดยกล่าวด้วยภาษาซื่อว่า “เราจะไม่ได้ถูก “เจ๊ก” เอาเปรียบ

คนยุคนี้ อาจไม่เข้าใจ “เจ๊ก” ในความหมายของชาวบ้านชั้นรากหญ้า แถมวันนี้ “ลูกเจ๊ก” พากันออกมากู้ชาติ ด้วยการประดิดประดอยถ้อยคำสวยหรูหลังจากที่โดน “คนรู้ทัน” ชำแหละ “ระบบคิด” ที่ “อับจน” ในเรื่อง การเมืองใหม่ “70 : 30” ว่า ชัดเจนเกินไปกับการตอบโจทย์ “คนที่ลงแรงต้องได้อิ่มหน่ำ”

วาทกรรมใหม่ที่พวกเขาคิด คือ “การเมืองระบอบประชาภิวัฒน์” โดยมีหลักปรัชญาพื้นฐานว่า เพื่อให้คนทุกภาคส่วนเข้ามามีส่วนร่วมในระบอบการเมือง เพื่อเป็นการเมืองของประชาชนอย่างแท้จริง

เป็นสูตรสำเร็จที่ไม่ต่างจากนักการเมือง เวลาจะทำอะไรต้องอ้าง “ประชาชน”

และแน่นอนว่ามันมีกลิ่นอายระบบคิด ที่ซุกอยู่ภายใต้ระบบการเมืองใหม่นี้คือ สัดส่วน สส. มาจากการแต่งตั้ง : เลือกตั้ง ตามสูตร “70 : 30”

แต่ “เสียงประชาคม” ขอฟันธงว่า นี่คือ เส้นทางเดินกลับสู่ การเมือง “ระบอบประชาธิปไตยครึ่งใบ”ในยุค 2521 

นักรัฐศาสตร์บอกว่า ประชาธิปไตยครึ่งใบ คือ การประนีประนอมระหว่างเผด็จการกับประชาธิปไตย ประชาธิปไตยอย่างสุดกู่ไม่เป็นที่ยอมรับของสังคม ในขณะเดียวกันสังคมก็ไม่สามารถยอมรับการปกครองใน
ระบอบเผด็จการได้อีก ระบอบการปกครองจึงมีทั้งกลุ่มอำนาจเผด็จการ และกลุ่มประชาธิปไตยอยู่ด้วยกัน
ในการปกครองแบบนี้มีลักษณะพิเศษคือ รัฐสภาประกอบไปด้วยกลุ่มข้าราชการและเทคโนแครตกลุ่มหนึ่ง และกลุ่มนักธุรกิจนักการเมืองอีกกลุ่มหนึ่ง โดยพลเอกเปรม ตินสูลานนท์ เป็นผู้นำประสานประโยชน์ของทุกกลุ่มผลประโยชน์
               
ย้อนไปถึงเงื่อนไขสภาพสังคมที่เอื้อต่อการปลูกต้นประชาธิปไตยครึ่งใบก็คือ หลังจากเหตุการณ์ 6 ตุลาคม 2519 เป็นต้นมา ความชอบธรรมของระบอบประชาธิปไตย หลังจากการนองเลือดของนักเรียนนักศึกษาก็ถูกตั้งคำถาม ประชาชนเริ่มเรียกร้องรัฐบาลเผด็จการ แบบจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งเหตุผลสำคัญที่สุดคือความอ่อนแอของรัฐบาลผสม และความไร้ประสิทธิภาพของรัฐบาล ในการที่จะควบคุมความต้องการ ที่มาจากสังคมประชาชน โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักธุรกิจและกลุ่มธุรกิจ สังเกตเห็นว่ารัฐบาลไม่สามารถสร้างความมั่นคง กฎระเบียบและรักษากฎหมายได้ ด้วยเหตุนี้ความสนับสนุนต่อ ระบอบประชาธิปไตยจึงค่อย ๆ อ่อนแอลงอย่างรวดเร็ว

นอกจากนี้ประชาธิปไตยโดยเฉพาะวิถีแห่งประชาธิปไตยไม่สามารถทำ ให้กลุ่มคนทุกกลุ่มในสังคมพอใจได้ ประชาธิปไตยครึ่งใบจึงเป็นระบบที่ยืนอยู่ได้บนความประนีประนอมระหว่างกลุ่มทหาร และนักการเมืองพลเรือน

ใช่หรือไม่ว่า ระบอบประชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ 2540 สร้างผู้นำการเมืองอย่าง พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และ “บอนไซ” กลุ่มผลประโยชน์อื่นๆ ทั้งกลุ่มทุน ข้าราชการ กองทัพ จนเกิดการเสียดุลแห่งอำนาจ และนำไปสู่การต่อต้าน

พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย กล่าวโดยรวมก็คือ กลุ่มคนที่ “พ่ายแพ้”ต่อ ระบบการเมืองภายใต้รัฐธรรมนูญ 2540 ที่เคยได้รับการยอมรับว่า เป็น “รัฐธรรมนูญฉบับก้าวหน้าที่สุด” ชนิดประเทศต้นแบบประชาธิปไตยอย่าง ไอ้กัน(สหรัฐอเมริกา)กับไอ้เศส(ฝรั่งเศส) ยังต้อง “ยกนิ้ว”

เมื่อ “ทุนนิยมก้าวหน้า” เดินไปไม่ได้  “ศักดินาล้าหลัง” ก็ไม่เอา สุดท้ายมันก็เลยต้องเดินกลับไปสู่ “ประชาธิปไตยครึ่งใบ” ที่ ผู้แทนฯ ในสภาฯมาจากการเลือกตั้งและแต่งตั้ง เหมือนเมื่อ 30 ปีที่แล้ว

เวลานี้สูตร พธม.เสนอ 70 :30  ซึ่งโดยหลักการสัดส่วน ผู้แทนฯ จะสะท้อนดุลอำนาจของกลุ่มผลประโยชน์ต่างๆที่มีอยู่ในสังคม

ถ้าวิเคราะห์จากตัวเลขนี้แล้ว การเมืองไทยไปรอดก็ย่อมหมายความว่า ดุลอำนาจของสังคม สัดส่วนของศักดินาล้าหลังมีอยู่ในปริมาณที่มากกว่า ทุนนิยมก้าวหน้า

แต่ถ้าไม่ใช่ก็ต้องมาต่อรองกันในรายละเอียด ของสัดส่วนการแชร์อำนาจ

และคนที่จะเป็นนายกรัฐมนตรี ก็จะต้องมีคุณสมบัติเด่น คือ ประนีประนอมกลุ่มผลประโยชน์ได้ทุกฝ่ายเหมือนที่ พล.อ.เปรม เคยดำรงสถานะอยู่ได้ถึง 8 ปี 6 เดือน

ทั้งหลายทั้งปวงประชาชนคนรากหญ้าควรยอมรับด้วยว่า ภายใต้การเมืองระบอบนี้ พวกท่านถูกมองเป็นคนกลุ่มล้าหลัง พวกท่านเหมาะกับ การเมืองระบบชี้นำ

พวกท่านเป็น “ตัวประกัน” ในยามที่พวกเขาต่อรองอำนาจ เป็น “โล่มนุษย์” ในยามที่เขาจะถูกขั้วตรงข้ามเล่นงาน

แล้วพวกท่านก็จะ “โดนเขี่ยเหมือนลิ่วล้อในหนังจีน” ตามเนื้อหาเพลง “ฉันคือประชาชน” ของ “สุรชัย จันทิมาธร”