“...การพักแรมไม่ว่าจะเป็นระยะสั้นๆหรือระยะเวลานาน ฯพณฯจะต้องกวดขันให้สร้างที่พักที่น่าอยู่ แม้ว่าจะเป็นเสาไม้ไผ่ ฟื้นฟากสับ หลังคามุงด้วยใบสักหรือใบตองตึงก็ตาม ทั้งได้สั่งจัดระเบียบความสะอาดในที่พัก ติดป้ายคำขวัญ เช่น ในเรื่อง ชาติ เกียรติ วินัย กล้าหาญ เสียสละ อดทน การถนอมรักษาอาวุธยุทโธปกรณ์เป็นต้น การฝึกสอนก็ได้สั่งให้กระทำอยู่ตลอดเวลา ฯพณฯมีจิตวิทยาในการจูงใจคนแปลกที่จะให้ผู้ใต้บังคับบัญชาปฏิบัติตามด้วยความเต็มใจ และเข้าถึงจิตใจทหารทุกคน  ในเรื่องความเจ็บไข้ของทหาร ฯพณฯเป็นห่วงมาก ได้ไปตรวจการเจ็บไข้กำชับการรักษาพยาบาลอยู่เสมอ ทุกครั้งที่ ฯพณฯได้รับรายงานการเสียชีวิตของทหารในกองพัน ซึ่งส่วนมากจากไข้มาเลเรียขึ้นสมอง ฯพณฯจะแสดงความสลดใจอย่างเห็นได้ชัด ในขณะเดียวกันก็ไม่ยอมให้ทหารเสียวินัย เกียจคร้าน เล่นการพนัน ไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน ฯพณฯมักจะต้องตรวจความเรียบร้อยทุกหน่วยบางคราวก็ไปแอบซุ่มจับทหารเล่นการพนัน เมื่อพบทหารที่ทำผิดต่างๆดังกล่าว ก็ได้สั่งลงโทษทันที วิธีขังทหารของ ฯพณฯ คือ สร้างห้องขังขนาดย่อมด้วยลูกกรงไม้ไผ่ ผู้ถูกขังมีป้ายแขวนคอระบุความผิดด้วย ส่วนความผิดฉกรรจ์ในกองพันไม่มีเลย...” (2)

ผู้ใต้บังคับบัญชา เมื่อได้รับคำสั่ง “ถอยไม่ได้” ก็คือ ต้องสู้ตาย

วาทะที่จอมพลสฤษดิ์พูดอยู่เสมอคือ “ข้าฯขอรับข้อพร่องแต่ผู้เดียว” และ “ข้าฯคนเดียวเท่านั้นที่หัวเสียได้ เพราะข้าฯรับผิดชอบทุกอย่างของหน่วยนี้”

จอมพลสฤษดิ์ มีความตั้งใจว่า “จะสร้างกองทัพไทยให้เจริญสุดยอดในสมัยเรานี้ให้จงได้”  ดังนั้นหลักสำคัญอีกประการที่ จอมพลสฤษดิ์ อบรมสั่งสอนผู้ใต้บังคับบัญชา อยู่เสมอคือ “นายทหารที่ดีต้องไม่ประเมินค่าตนเอง”   ทหารจะต้องพยายามปรับปรุงตนเองให้ดีขึ้นอยู่เสมอ

“...พี่น้องทหารทั้งหลาย ท่านต้องพยายามรับการฝึกอบรม พยายามปรับปรุงชีวิตตัวเองให้มีความชำนิชำนาญ และศึกษาหาความรู้ในวิทยาการต่างๆตลอดชีวิตแห่งการเป็นทหารของท่าน...” (3)

กองทัพในยุคจอมพลสฤษดิ์ ถือเป็นช่วง “ขาขึ้น” แม้กระทั่งในโรงเรียนนายร้อย จอมพลสฤษดิ์ก็ตั้ง “ทุนธนะรัชต์” เพื่อมอบทุนการศึกษาแก่นักเรียนนายร้อยที่ฐานะทางบ้านยากจนขัดสน

“ด้วยการฝึกและการศึกษาเท่านั้น ที่จะทำให้ทหารมีความพร้อมรบมากที่สุดได้” (4)